पाऊस

 आठवांना फुटती डोळे अन मन हे मंतरलेले
 हा पाऊस येतो तेंव्हा हे असे कायसे होते

 अवखळपण हे माझे सुखेच उसळी घेते
भिजल्या भाळावरचे कुंकुम मग विस्कटते
 लपविण्यास श्र्रंगाराचा अवघडसा हा बोभाटा
 कुठुनशी मग नाजुक सर ही धाऊन येते

 तू नाही म्हटले होते ते ऐकु आले नाही
घनघोर बटांचे वेढे अधिक बोलके होते
त्या विस्कटल्या केसांचे कारण होण्यासाठी
अधीर तडतड त्याची छान बहाणा होते

 स्पर्शास शाप शिर्शिरीचा वस्त्रांहुन ओले गात्र
 मौनास नवे धुमारे येती सांगती कहाणी नेत्र
 शेवट त्या कहाणीचा व्हावा गोड म्हणुनी
रतीच्या वेगासम ही मुसळधार मग येते

 श्रीकुल
आईतवार, २०/१०/२०१९