एकादशं गणपतिं

 हे गणाधिपा, वत्सला तुझ्या चरणकमलांवर माझं मस्तक टेकवितांना

अपूर्व अनुभूती प्राप्त होते आहे रे!

दशदिसांच्या उत्सवात माझ्या अस्तित्वाच्या दशदिशा उजळुन निघाल्या आहेत. चोहिकडे मला 'गणेशप्रभा' फाकलेली दिसते आहे. मी अंतर्बाह्य मोहरुन गेलो आहे. हा माझ्या अंगणी फुललेला 'गणेशऋतु' अक्षय रहावा.

आज उत्सवमूर्तीचं विसर्जन.

आज असं का करेनास कि विसर्जन माझंच व्हावं. जाणीवांची जळकट कोळिष्टकं विरून जावीत आणि नेणीवतेचं निरभ्र आकाश व्हावं खुलं.

आपुल्याच मरणाचा अनुपम्य सोहळा बघुं देत मला. मी-तू पणाची बोळवण व्हावी.

अंतर्यामी उरावं केवळ लखलखतं 'गणेशतत्व'.

तुझ्या रुपवर्णनांत गुंग असणारा 'मी' हलकेच विरघळुन जावा तुझ्याच स्वरुपात.

असं दिव्य एकरुपत्व अनुभवावं या आत्म्यानं.

गं गणाधिपतये नमः

गं गणाधिपतये

गं

गं

गं

इतकीच 'श्रीशिल्लक' रहावी.

श्रीकुल

भाद्रपद शु. चतुर्दशी शके १९४२

1/9/2020

दशमं तु विनायकम

 हे शुभंकरा, शुभानना माझा अविनाशी आत्मा आणि विनाशी देह यांचं प्रतिनिधित्व करणारे माझे दोन्ही हात तुझ्यासमोर कायम जोडलेले असु देत.

विदेहातुन देहमार्गे पुनःश्च विदेह अवस्था हा जो माझा प्रवास आहे . त्यामध्ये स्वकर्मांचे अडथळेच फार.

हे सर्व पार करण्यासाठी नायकत्व असावं लागतं आणि ते निभवावं लागतं.

हेच मला तु कायम सांगतो आहेस.

माझ्यातल्या न-नायकाला नायकात परिवर्तित करणं तुलाच जमतं रे बाबा!

सिंदुरवदना, माझा हरेक विचार,हरेक शब्द, हरेक कृती माझ्यातील नायकाला या 'विनायका'ला शोभा देणारी असावी.

ईतकं तर तू देशीलच!

होय ना?

श्रीकुल

भाद्रपद शु. द्वादशी शके १९४२

30/8/2020

नवमं भालचंद्रंच

 

हे कार्तिकेयानुजा, मूषकवाहना तुला नमन करतांना माझ्या अस्तित्वाच्या प्रत्येक कणांत जागृतीच्या लाटा उसळतात.

भाळी चंद्रकोर धारण केलेलं तुझं नयनमनोहारी रुप बघतांना जी शीतलता मनांतळी जाणवते तीच माझ्या अस्तित्वाचा गाभा व्हावी. हेच तुला सुचवायचं आहे ना?

विकारगणांवर अधिपत्य गाजविण्यासाठी ही चंद्रासम शीतळता बाणवावी लागते हे किती चतुराईनं सांगितलंस तू मला!

हे स्वसंवेद्या, माझ्या विचारांत, माझ्या शब्दांत, माझ्या प्रत्येक कृतीत, माझ्या दृष्टीच्या ठायी ही तुझा नित्य वास असेल तर ही परमसुखदायी शीतळता तेथे आपसूकच येईल.

खरंय ना?

श्रीकुल

भाद्रपद शु. द्वादशी शके १९४२

30/8/2020